Litoterapia i magiczne właściwości szafiru. Tarocistka Renata

Szafir stanowi niebieską odmianę korundu. Osiąga twardość 9 w skali Mosha, czyli jest tuż za najtwardszym diamentem. Niegdyś pod nazwą „szafir” określano różne kamienie. W starożytności i w średniowieczu określano tak np. lapis lazuli. Dopiero na początku XIX wieku uznano, że szafir wraz z rubinem są korundami jakości jubilerskiej. Obecnie do szafirów zalicza się wszystkie korundy jakości jubilerskiej,
nie posiadającej barwy czerwonej, zarezerwowanej dla rubinu. Jest to jeden z moich ulubionych kamieni, ze względu na piękną barwę oraz niezwykłe właściwości. Jego nazwa pochodzi zarówno od arabskiego safir, jak i greckiego sappheiros, co odnosi się do hebrajskiej Sepher - księgi, i sappir - niebieskiego kamienia. Saphir po Hebrajsku oznacza utajone, święte, wyrażające najgłębsze tajemnice świętości, stąd też nazwa Sefirot - w kabale. Natomiast mistyka chrześcijańska odnalazła w tym klejnocie symbol krzyża.
Nie ulega wątpliwości, że szafir był kamieniem wtajemniczonych wszystkich wieków.
W szafirze bowiem dopatrywano się też potężnego amuletu pomagającego osiągnąć szczęście i bogactwo. Z powszechnie znanych tekstów źródłowych dowiadujemy się: „powyżej firmamentu ponad ich głowami było coś na kształt tronu, na podobieństwo szafirowego tronu; a na nim siedziała postać na podobieństwo człowieka" [Biblia (Ezechiel 1, 26) ].

Ponadto istnieje teoria, że Tablice Praw, spisane ręką Boga i dostarczone Mojżeszowi, to szafirowe kamienie. Według przekazów żydowskich i muzułmańskich, z tego właśnie kamienia wykonana była słynna Pieczęć Salomona. Persowie przypisywali mu moce nieśmiertelności i wiecznej młodości. Szafir był też ulubionym klejnotem weneckich dożów. Zaślubiali tym klejnotem morze. Bliżej naszej współczesności, na początku XIII wieku, papież Innocenty II, który miał złą sławę z powodu krucjaty przeciw Albigensom, wydał dekret nakazujący, że biskupi powinni nosić szafiry na palcach, żeby chroniły ich przed złymi mocami. Czterysta lat później papież Grzegorz XV oficjalnie uczynił szafir kamieniem kardynałów.

Szafir to najbardziej tajemniczy z klejnotów, był czczony jako "pieczęć mądrości" bowiem zamyka w sobie wszystkie cnoty i ukryte moce. Łączy w sobie to co dają inne klejnoty, stąd wielu ezoteryków nazywa go panem klejnotów. Najstarsze księgi nazywają szafir klejnotem, w którym ukryta jest tajemnica "magnum magisterium". Okultyści nazywają szafir "Kryształową Pieczęcią Niebios". Oszlifowany przeźroczysty szafir przesłaniający intensywne światło (słoneczne lub silnej lampy) wykazuje się tzw. asteryzmem, czyli sześciopromiennym blaskiem światła. Ten kształt zaś znajdujemy w magii, np. w runach i bindrunach. Poza tym właśnie w tej formie wyrażają się żebrowe sklepienia budowli gotyckich. Ponadto w figurze widocznej w asteryzmie szafiru dopatrywano się w Kabalistycznym Drzewie Życia. Za Szczególnie "mocne" uważane są szafiry w kształcie gwiazdy trzy lub sześciu ramiennej. Czyli symbol liczb 3 i 6. Trzy promienie są związane z wielką siłą- z wiarą, nadzieją i miłością. Szafir to jeden z dwunastu kamieni zdobiących opisane w Apokalipsie niebieskie Jeruzalem - symbol zbawienia i ostatecznego pojednania ludzi z Bogiem.

Klejnot ten sprzyja szlachetności serca i umysłu, dobremu zachowaniu, wartościom moralnym i jest w stanie uczynić noszącego go szczęśliwym i odważnym. Ma także zdolność odpędzania złych duchów lub oddalania magicznych zaklęć. Jest amuletem chroniącym przez czarną magią. Ale to nie wszystko. Jako talizman chroni także przed nieszczęściem, zdradą i skrytobójstwem. Jednak jeśli jest tego za wiele szafir pęka lub matowieje. Ponieważ zawsze miał wszelkie właściwości kamienia magicznego, uważano, że może wyleczyć praktycznie ze wszystkiego. „Gdy osoba jest całkowicie opanowana przez gniew, powinna włożyć szafir do ust, a jej gniew zniknie. Gdy ktoś pragnie poprawić swoją percepcję i inteligencję, to każdego ranka przy pustym żołądku powinien wkładać sobie szafir do ust (...). Gdy ktoś ma problemy ze wzrokiem, powinien wziąć szafir do ręki w celu ocieplenia go. Następnie musi dotykać tym kamieniem oczu przez trzy kolejne ranki i wieczory. Jego wzrok się wtedy polepszy (...). Jeśli ktoś cierpi na reumatyzm do tego stopnia, że nie jest w stanie więcej znosić bólu, to należy włożyć mu szafir do ust, a jego ból zaniknie" [The Works ofSt. Hildegarde o/Bingen, Daniel Maurin, Remedies, Marne Publica-tions, 1992)]. Legendy mówią, ze szafir położony na czole noworodka, chroni go przez całe życie przed bólem głowy. Był on również uważany skuteczny lek przeciw chorobie oczu. (zażywało się maleńkie kuleczki z szafiru lub pito wodę z szafirowym pyłem). Wierzono także, że jest skutecznym lekiem na wszelkie trucizny. Położony obok jadowitego węża, miał powodować śmierć. Noszony na piersiach pozwala zachować siły i zdrowie na wiele lat, gdyż uspokaja bicie serca i koi skołatane nerwy. Wspomaga wierność, czystość i skromność, a także przynosi szczęście w miłości.

Może pomóc znaleźć celu w życiu, aby przezwyciężyć wszystkie lęki i depresje, przynosi spokój. Chroni przed zdradą i strach trzyma na wodzy. Chroni kobiety od oszczerstw. Niepewnym mężczyznom szafir daje determinację i odwagę. Emituje potężną energię z kosmosu. Jest motorem kreatywności, promuje niezwykłe widzenia i postrzegania życia. Poprawia jasność myśli, pobudza głód wiedzy, poprawia pamięć. Pomaga skoncentrować siły, budzi do rozwoju , nauki, daje wewnętrzne skupienia i koncentrację, jest pomocny w medytacji.
Ciekawostką jest to, ze szafir zamknięty w ciemnej szkatule i pozbawiony światła, matowieje albo jego barwy blakną. Lecz, gdy tylko wystawi się go na światło wschodzącego słońca odzyskuje swój blask i barwę i w ten sam sposób działa na ludzką duszę. Uważa się, że szafir z wadami może przynieść nieszczęście.